Historia Zakonu

960 lat historii Zakonu

 

1048 – Jeruzalem 

Początki Zakonu sięgają około roku 1048. Grupa kupców z dawnej Morskiej Republiki Amalfi uzyskała od Kalifa Egiptu pozwolenie na budowę kościoła, klasztoru i szpitala w Jeruzalem, w celu udzielania opieki pielgrzymom, niezależnie od ich wiary czy pochodzenia. Zakon św. Jana z Jerozolimy – wspólnota zakonna, która prowadziła szpital dla pielgrzymów w Ziemi Świętej – stał się niezależnym pod przewodnictwem założyciela, bł. Gerarda. Bullą z dnia 15 lutego 1113r., papież Paschalis II zezwolił za ustanowienie szpitala i poddał go opiece Stolicy Apostolskiej, nadając mu prawo wolnego wyboru własnych władz, bez ingerencji innych władz kościelnych czy świeckich. Na podstawie tej Bulli, szpital stał się Zakonem niepodlegającym hierarchii kościelnej. Wszyscy Kawalerowie byli duchownymi, składając trzy zakonne śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

Konstytucja Królestwa Jerozolimskiego w czasie Krucjat nałożyła na Zakon obowiązek militarnej obrony chorych, pielgrzymów i terenów zdobytych przez krzyżowców od Muzułmanów. Z ten sposób, Zakon podjął rolę obrony Wiary w dodatku do swej misji szpitalniczej.

Z biegiem czasu, Zakon przyjął ośmioramienny krzyż, który jest jego symbolem do dziś.
 

1310 – Rodos 

Gdy ostatnia chrześcijańska twierdza w Ziemi Świętej padła w roku 1291, Zakon osiadł najpierw na Cyprze, a potem, w roku 1310, pod dowództwem Wielkiego Mistrza Fra’ Foulques de Villaret, na wyspie Rodos.

Od tego czasu, obrona świata chrześcijańskiego wymagała założenia sił morskich. Zatem Zakon zbudował potężną flotę, która żeglowała po wschodnim Morzu Śródziemnym, walcząc w wielu słynnych bitwach na rzecz chrześcijaństwa – np. w wsparciu Krucjat w Syrii i Egipcie.

Od samego początku, niezależność od innych państw nadana papieskim aktem, i powszechnie uznawane prawo posiadania i rozmieszczania sił zbrojnych, stanowiły podstawę międzynarodowej suwerenności Zakonu.

We wczesnym XIV w., instytucje Zakonu jak i kawalerowie którzy przybywali na Rodos ze wszystkich kątów Europy, byli dzieleni według języków jakimi mówili. Oryginalnie, było siedem grup językowych (Langues): Prowencja, Owernia, Francja, Italia, Aragonia (Navarre), Anglia (razem ze Szkocją i Irlandią) i Niemcy. W 1492, Kastylia i Portugalia oddzieliły się od Języka Aragonii i stworzyły ósmy Język Kastylii. Każdy Język miał Przeoraty lub Wielkie Przeoraty, Baliwy i Komandorie.

Na czele Zakonu stał Wielki Mistrz (Książe Rodos) i Rada; Zakon bił własną monetę i utrzymywał stosunki dyplomatyczne z innymi państwami. Wyższe funkcje w Zakonie były obsadzane przedstawicielami różnych Języków. Siedziba Zakonu, Klasztor, składał się z duchownych różnych narodowości.
 

1530 – Malta 

Po sześciu miesiącach oblężenia i zaciekłych walk z flotą i wojskiem sułtana Sulejmana Wspaniałego, w roku 1523 Kawalerowie musieli się poddać, i opuścili Rodos z honorami wojskowymi. Zakon pozostał bez własnego terytorium do roku 1530, kiedy Wielki Mistrz Fra’ Philippe de Villiers de l’Isle Adam objął w posiadanie wyspę Malta, przekazaną Zakonowi przez Cesarza Karola V za zgodą papieża Klemensa VII.

Ustalono, że Zakon pozostanie neutralny w jakiejkolwiek wojnie między państwami chrześcijańskimi. W roku 1565, Kawalerowie pod dowództwem Wielkiego Mistrza Fra’ Jean de la Valette (od którego jest nazwa stolicy Malty, Valetta) bronili wyspy przez ponad trzy miesiące podczas Wielkiego Oblężenia przez Turków.

 

1571 – Bitwa pod Lepanto 

Flota zakonna, wówczas jedna z najpotężniejszych na Morzu Śródziemnym, dołożyła się do ostatecznego zdruzgotanie tureckiej potęgo morskiej w Bitwie pod Lepanto w 1571r.

 

1798 – Na wygnaniu 

Dwieście lat później, w roku 1798, Napoleon Bonaparte oblegał wyspę z powodu jej strategicznego znaczenia podczas jego kampanii egipskiej. Z powodu zakonnego przepisu zabraniającego podnoszenia zbrojnej ręki przeciw Chrześcijanom, kawalerowie byli zmuszeni do opuszczenia Malty. Mimo że suwerenne prawa Zakonu na Malcie były ponownie zatwierdzone Traktatem w Amiens (1802), Zakon nigdy nie zdołał powrócić na Maltę.

 

1834 – Rzym 

Po tymczasowych pobytach w Messina, Catania i Ferrara, w roku 1834 Zakon ostatecznie osiadł w Rzymie, gdzie posiada, na prawach ekstraterytorialności, Pałac Magistralny na Via Condotti 68 i Willę Magistralną na Wzgórzu Awentyńskim.

 

XX i XXI wiek 

Oryginalna misja szpitalnicza znów stała się główną działalnością Zakonu, coraz bardziej wzmacniając się podczas ostatniego stulecia, szczególnie poprzez działalność prowadzoną przez Wielkie Przeoraty i Związki Narodowe w wielu krajach po całym świecie. Szpitalnicze i charytatywne akcje na wielką skalę prowadzone były podczas Pierwszej i Drugiej Wojny Światowej pod przewodnictwem Wielkiego Mistrza Fra’ Ludovico Chigi Albani delle Rovere (1931-1951). Za czasów Wielkich Mistrzów Fra’ Angelo de Mojana di Cologna (1962-1988) i Fra’ Andrew Bertie (1988-2008), działalność się rozwinęła do najdalszych krańców planety.

 

 

 

 

 

Treść tej strony jest wiernym tłumaczeniem oficjalnej strony Zakonu Maltańskiego:

http://www.orderofmalta.org/site/storia.asp?idlingua=5